ABLI NGA SULAT GIKAN SA USA KA MAGTUTUDLO

 Nunot sa pagkuyanap sa gikahadlokang sakit nga COVID-19, nagkalain-lain nga mga patakaran ang gimando sa atong gobyerno alang sa pagprotektar sa katawhan labi na sa nasod nga Pilipinhon. Lakip sa maong mga kamanduan ang mga hagit sa bag-o nga "normal" sa atong pagkinabuhi, pakiglambigit, ug ingon man ang pag-sagubang sa umaabot nga mga adlaw.

Tungod sa bag-o nga normal, nabag-ohan kitang tanan. Adunay mga bag-ong kausaban sa atong adlaw-adlaw nga pagpanglihok ug kalahian sa kanhi naandan.

Apan, bisan pa man sa mga dagkung kausbanan, hinaot nga kanunay sa gihapon natung hinumduman ang mga hiyas ug mga pamatasan nga gitudlo, gipamana sa atong mga katigulangan nga unta magpabilin ang mga maayung gawi ug pamatasan nga angayan natong ikinabuhi ug ampingan.

Alang sa mga ESTUDYANTE.

Dalayegon ang inyong pagpursige aron makapadayon kamo sa inyong edukasyon. Bisan pa man sa atong sitwasyon, maningkamot ang inyong mga magtutudlo aron kamo mahatagan sa edukasyon nga inyong gikinahanglan.

Apan bisan pa man adunay dagkong kausbanan sa atong pagkat-on, isipa sa gihapon nga kung unsa kadaku sa inyong respeto kanila kaiadto nga managkita pa sa eskwelahan, mas labing-ipakita ang inyong pagpalangga ug pagrespetar kanila niining panahona.

Kamo maka-laom nga ang inyong mga magtutudlo nagapadayon sa pagpalangga sa kaninyo Kamo makalaom nga sila dunay kasingkasing mosuporta.

Ayaw sila dali-dalia. Naningkamot ang inyong mga maestro ug maestra aron kamong tanan ma-serbisyohan ug maatiman ang inyong gikinahanglan. Kay kining tanan, parte sa among gipanumpaan. Apan among gikinahanglan usab ang inyong pagsabot, pag-respeto, ug paghunahuna usab sa among mga pagpangandam.

Alang sa mga GINIKANAN.

Among daku nga pagpasalamat sa inyong suporta alang sa atong pagtinabangay aron ang edukasyon sa atong mga kabataan magapadayon sa gihapon ug atang mahatagan sa dakung pagtagad!

Niining dakung hagit nga atung giatubang, daku ang among paglaom nga kita magmalampuson sa atong paggtinabangay kay kini atung giubanan sa hugot nga pagsalig ug pag-ampo sa Kahitas-an.

Among hangyo lamang ang suporta ug hataas nga pasensya niining panahona nga kamo ang mag-atiman sa inyong mga anak sa ilang pagkat-on diha sa inyong tagsa-tagsa ka mga panimalay. Kami maningkamot taman sa among makaya aron makapadayun sa gihapon paghatag sa serbisyo ug giya.

Sulod sa pipila ka mga katuigan, gipaningkamotan namong tanan nga ang atong pinalangga nga mga kabataan magiyahan ug makat-on sa mga butang nga magamit nila isip parte sa katilingban. Nasayod kami nga dili lalim ang pag-atiman sa inyong tagsa-tagsa ka mga anak niining panahonan. Nakasabot kami niana--ilabi na kay giagi-an namo kana sa atong eskwelahan sauna. Among tambag ug paglaum, nga hataasan pa gayud ang inyong pasensya niining mga butanga ug panahona hangtod nga mabalik na usab namo ang inyong mga kabataan kung mabalik na kita sa kanhi. Hinaut pa.

Kung ugaling nagkinahanglan kamo sa among tabang, kami andam ug tagana kutob sa among makaya.

Alang sa mga ISIG KA MAGTUTUDLO: mga kasama, mga kapatid, mga kaibigan, mga kapuso, mga kabarkada, mga kapamilya, friends, colleagues, ladies and gentlemen!

I commend all of us for what an amazing journey we're going through. As rough like a broken road as it may, knowing that you still survive that journey as of today is ENOUGH to give your shoulder a pat. We thank God for helping us all along.

The struggle may not be over yet but sometimes, we really have to remember just those "little things" worth celebrating to somehow give ourselves an encouragement and go one with our journey as a public servant, as a teacher, as a mother, as a father, as a brother, as a sister, or whatever role you play.

PRAY. Trust me, it works! And when you're okay, move on and work again. I am still new to the department. I still have a lot to learn from the "seasoned teachers" but my highest regards and respects to you all for ALL THE SLEEPLESS NIGHTS you've worked really hard just to prepare your modules, learning materials, tests, and others.

Now more than ever, we need each other. We need each other's support. Be a listening ear. Talk with a colleague. Kumustahan. I think it will result us a nice feeling.

Taliwala niining tanan, ayaw kalimti nga ikaw sama lang sad sa uban. Tawo ka, duna sad kay panginahanglan. Dakung hagit kanatong tanan ang pagbalanse ug pagtimbang-timbang, ilabi na ang pagmugna ug desisyon nga alang gayud sa kaayuhan natong tanan.

Ang tanan mong kahago tungod ug alang sa edukasyon sa imong umaabot mga estudyante magbunga gayud ug maayo ilabi na kay imong kauban ang Dios. Padayona lang ang pagsalig sa Ginoo tungod kay dili ka Niya pasagdan.

Alang sa mga office staff, security guards, ug uban pa. Kaninyong tanan, daghang salamat! Aduna kamoy dakung bahin sa kalampusan natong tanan. Hinaot nga magapadayun ang inyong kalipay sa pag-atiman, pag-alima, ug pagbuhat sa mga butang nga duna gayuy dakung parte alang sa atong kalampusan.

Alang sa mga GAHUPOT SA RENDA SA PANGAGAMHANAN sa eskwelahan, sa division, ug sa atong lokal nga kagamhanan.

Dawata ang among daku nga pagsalig ug pasidungog kaninyong tanan. Nasayod kami nga ang inyong mga plano ug mga kalagdaan nga giimplimintar alang lamang gayud sa atong kaayuhan.

Sa inyong padayon nga suporta ug pag-atiman sa inyong mga nasakopan, kami magalaom nga dili gayud ninyo kami pasagdan.

HINAUT PA. Hinaut pa.

-JRB
08052020

An Open Letter

 I stood my ground and worked silently along with the rest of my colleagues but I am compelled to write this because there are those critical of teachers kesyo wala daw gitrabaho ang teachers karon. Actually, gatrabaho. Most of us are not posting lang the work we do in social media. In the first place, what for?

As a matter of fact, the whole school year daghan trabaho ang teachers. We are not posting them all lang because of personal reasons, Data Privacy Law, ug uban pang applicable laws.

Sa pagkatinuod, ang teacher kay nurse, doctor, engineer, chef, engineer, foreman, elecrician, janitor, stylist, choreographer, dancer, singer, clown, mama, papa, ate, kuya etc sa eskwelahan. Name it. We have a lot of work to do in school but many of us also bring these works at home and I have personally known many teachers burning their midnight oil. Sleepless nights? Daghan. Sacrifices? Sobra. But still we did not let go because we love our job. We love our students. We love the Filipinos. We love the Philippines. We are inspired by our leaders. We love.

We love because we are humans. Humans. Just like you, we are also human beings. Not robots. We are bound to feel, and sometimes, to fail. We cannot do everything. We are not machines. Machines even need to rest and be refreshed.

Teachers feel anxiety too. Our faith in God though tells us we have the confidence to move on and do our duties and responsibilities without hesitation. After all, God is bigger than any other.
---------
Something Personal

The next part is something personal.

The past weeks had been so crucial to many of us and I for one, even if I endured some fever and vertigo these days had tasks to accomplish: submit weekly reports, generate and analyze enrollment data, validate enrollment applicants, contact transferees, organize my own advisory class, contact them one by one to finalize their choice of learning modality, constantly update everyone, host Zoom Meetings and many other things required of us. On top of these, together with Ma'am Pua, we are also operating the hotline numbers of the school for enrollment concerns and we talk to parents, students, and answer their calls and inquiries.

Many other teachers have even bigger and more complicated tasks than mine, than ours. But still, not one of us complained.

December 2 last year, I was confined to a government hospital after I suffered high fever for several days. Later on, I was diagnosed with Benign Paroxysmal Positional Vertigo (BPPV) by my attending physician.

They had to inject higher dose of antibiotics through the dextrose attached to my hands regularly. It was costly and normally would be painful but I didn't feel any pain at all.

Other church mates and concerned friends and colleagues visited me back then, and I truly appreciate their encouragement even if I wasn't well at those times. I thought their presence and prayers helped my immediate recovery.

I can still recall that it took me around 12 hours at the emergency room while waiting for a vacant ward. My fever would not subside. I thought I was floating, out of balance. Basically without strength. I had to be accompanied by my Mama and my brother if I needed to walk. Otherwise, I'd fall. Everything was completely new to me. First time in my life.

Even if I was dizzy and all, I was not given any medicine at that time. Some doctors and nurses were too busy treating patients with "more serious conditions."

It was not until the 11th hour or so from the time of our arrival at the emergency room was I given paracetamol by one of the nurses after my mother insisted because they thought my condition got worse. Thanks to our pastor and some church mates who were with us at that time until I was transferred to a room.

In my 12-hour stay at the emergency room, I noticed there were several patients coming in that emergency room. I saw how medical workers tried to revive some patients. Many were revived, but some were lost. At that time, I witnessed around 4 deaths from patients of different cases--drowning, road mishaps, old age, and more. Was it a traumatic experience for me? Yes.

But do I still want to be a teacher? Definitely yes! Para sa mga bata, para sa bayan. Para sa pamilya. Para sa Dios.

To our leaders, thank you for pushing us to our limits!

To my colleagues, laban lang!

Now more than ever, we have to be united. There should not be room for hatred, but love. There shouldn't be any cause of misunderstanding, but love.

Let us pray that GOD'S TIME NOW and GOD'S WILL BE DONE. NOW.